Oké. Hier is het. De open en bloot geen schaamte blogpost over groots en gretig denken. Over afscheid nemen van de ziekte van Calimero. Het gaat over het dilemma tussen kiezen voor ‘het is goed zoals het is’ of kiezen voor  ‘meer groei, meer kennis, meer klanten en meer omzet (en winst vooral).’ Want dat laatste wil ik, ik zal het niet ontkennen. En meteen komt er een stem die zegt: ‘Wees tevreden met wat je hebt. Doe niet zo hebberig met je meer, meer, meer.’

Dat ben ik ook. Tevreden met wat ik heb bedoel ik. En ik zie tegelijkertijd dat er ontzettend veel groei mogelijk is. Dat als ik stop met klein denken, er heel veel mogelijk is. En ik wil dat een kans geven.

Ik wil groeien en dat kan ik realiseren door ❸ dingen te doen.

❶ Focussen op waar ik goed in ben en verder zoveel mogelijk uitbesteden.

Ik hoorde iemand zeggen ‘Denk niet hoe los ik dit op, maar wie lost dit op’. Dat resoneerde wel. Andere mensen zijn beter in websites bouwen, beter in marketing, beter in nieuwsbrieven versturen. Ik ben goed in de creatieve medemens helpen groeien, enthousiasmeren, motiveren, dingen helder krijgen bij ze en goed in mijn programma’s en workshops beter maken. Ik ben ook goed in spelen tijdens de dagen dat ik in mijn studio aan het tekenen of schilderen ben. Dat  ook.

❷ Een business coach inhuren

Eentje die een stuk voorloopt op mij in zakelijke benadering en zelf veel succes heeft. Als stimulans en als schop-onder-de-kont. Want ik deel met liefde een schop-onder-de-kont uit, maar wie geeft mij zoiets? Ik heb het nodig. De zoektocht is begonnen. Ik heb er al een paar op het oog. Oké, ze zijn nogal aan de prijs. Een drempeltje over, maar ik geloof erin. In iemand anders die mij verder kan helpen. Ja natuurlijk, ik moet het zelf doen. Weet ik, weet ik. Maar ik wil met iemand praten die op een ander niveau bezig is met haar bedrijf. Die de stappen zette die ik wil zetten.

❸ Groter denken

Mijn bedrijf klein houden door klein te denken. Dat is wat ik toch nog teveel doe. En ik wil dat dus veranderen. Iets meer dan een half jaar geleden liep ik gelukzalig in Parijs voor de start van een CityTekenTrip die ik organiseerde. De trip die binnen een paar dagen uitverkocht was, dat was al mooi. Ik was zelf drie dagen eerder aangekomen dan de deelnemers om o.a. naar David Hockney in Centre Pompidou te gaan en ’s morgens vroeg als enige in zaal 17 van het Orsay te staan. Wat een schoonheid gaven de kunstenaars ons. Wat een geweldig bestaan was dit.

Maar vooral voelde ik me heerlijk. Ik dacht: meer! Of eigenlijk dacht ik iets dat prettiger klinkt dan meer. Ik dacht: ga door, ga verder!

Ik schreef de alumni van mijn Artist Wake Up Call programma meteen:

Lieve artists.
Vannacht vijf uur geslapen dus even terug op hotelkamer voor korte pauze. Ik wil graag iets met jullie delen. Want wat liep ik met een grote glimlach toen ik vanmiddag in Parijs aankwam.
Ook even ontroerd. ‘Hier loop ik dan’, dacht ik. Van een illustratie workshop geven om de hoek naar de City Teken Trip in mijn favoriete Parijs. Zonder hulp gerealiseerd. “Wauw Bientje” zei ik toen ik de metro uitliep en midden in de stad stond. Soms ben je trots op jezelf. Vandaag was dat zo toen ik daar liep. En ik gun het jullie ook. Datgene doen waar je van droomt. Waar je zin in hebt maar vanwege interne of externe belemmeringen nog niet aan toekwam.
Denk groots. Denk gretig. Er ligt van alles klaar voor jou.
Warme groet uit Parijs.

Waarom willen groeien met 10%? Waarom niet met 50% Of, welja, 500%? Waarom niet jaarlijks 500 mensen helpen in plaats van 100? Hard werken doe ik toch al. Wacht eens even: wat als ik zelfs meer vrijheid zou houden en toch zou groeien? Kan dat? Ik vind het de ontdekkingstocht waard.

Spannend, maar ik doe het toch. Geen idee waar ik moet beginnen, maar daar kom ik onderweg wel achter.

Let’s do this! Er ligt van alles klaar voor me, nietwaar?

handtekening sabine wisman

 

 

 

PS Tijdens het schrijven van deze blogpost sprak ik online met een van de deelnemers van de Creative Biz 2018 boost, die nu loopt. Waar het op neer kwam, was dat ik vroeg of ze – toevallig – grootser kon denken. Ze zei (inclusief knipoog smiley) dat ze aan de ziekte van Calimero leed en dat vind ik nou een geweldige benaming voor een iets minder geweldig fenomeen. Vandaar dat ik het gebruikte in de intro van deze blogpost.