Bang zijn dat het niet goed genoeg is wat je maakt, niet mooi is, niet vernieuwend of niet origineel. Het kan je vooraf al zo in het gezicht (en om het hart) slaan, dat je voor korte of langere tijd niet aan maken begint. Hoe zit het en vooral: wat doe je ertegen (3 tips).

Een apparaat zonder aan/uit knopje.

Een tachtigjarige zonder rimpels.

Ze bestaan niet. Net zoals maken en angst niet zonder elkaar bestaan. Soms is het een vleugje angst. Soms is het zo groot dat het je verslaat. Of je nu een parttime, fulltime of hobbytime creatief bent: we voelen het allemaal. De Picasso people daar gelaten, overwinnen we voortdurend die angst en blijven maken, omdat het is wat ons drijft en waar we blij van worden.

Ik vind die overwinning dit waard:

klap klap klapper-de-klap en nog eens klap klap klap en vooruit klap klap

Zo, die is in de pocket. Ik geef ‘m je luid en lang, dat applaus, en vanuit het hart. Ik gaf ‘m bijvoorbeeld aan mezelf toen ik schrijven en illustreren eindelijk durfde te combineren. Dat gebeurde al een tijdje geleden en zit zo…

Mijn eerste kinderboek (van de 17) illustreerde ik zelf. Mijn tweede, bij een andere uitgever, wilde ik ook zelf illustreren. ‘Laat maar wat zien,’ zei de uitgeefster met verstand en een nauwe werkrelatie met illustratoren als Max Velthuis en Annemarie van Haeringen. Ik tekende een week lang elke avond. Een heel schetsboek vol, scene achter scene. Op naar de uitgever. Ze bladerde het door. Ik zag dat ze bleef hangen bij de tekening waar ik het meest tevreden over was. Toen klapte ze het dicht.

‘Blijf jij maar lekker schrijven,’ zei ze. En dat deed ik. Tien jaar lang. Boeken, artikelen, columns. Want Ik Die Niet Kon Tekenen ging zich focussen. Dat was goed. Focussen moest. Anders werd het niks met me.

Wat ik eigenlijk deed was Angst laten winnen. Er was nu namelijk bewijs van iemand die er verstand van had: ik kon het niet goed genoeg. Het duurde bijna 10 jaar voordat ik tekenen weer deel van mijn werk uit durfde laten maken. Ik tekende wel, maar alleen voor mezelf.

Sindsdien klap ik nog regelmatig hoor. Onlangs had ik een expositie en daar was toch echt wel nodig dat ik die angst aanwezig liet zijn en er alsnog vol in ging. Dat is dan zo’n klapmoment. Iemand moet het doen, nietwaar? En ik wil dat best doen voor mezelf. Ik ben de lulligste niet.

Hier drie tips  om je angst te overwinnen.

1. Stop it!

2. Stop it!

3. Stop it!

(Vrij naar de  MADtv sketch met Bob Newhart)

Ik laat je niet met Stop it! achter hoor. Hier drie tips van Joseph, Henri en Dali.

Joseph sloeg de spijker op z’n kop, hij zei

“To live a creative life, we must lose our fear of being wrong” – Joseph Chilton Pearce

Henri zegt het zo

“Creativity takes courage” – Henri Matisse

En Dali, die wist er ook wel raad mee

“Have no fear of perfection, you will never reach it”- Salvador Dali

Ik maakte er dit driewoords postertje van en hing hem in mijn studio.

wees niet bang.lowres

Omarm het maar, angst, het hoort erbij. Als je het voelt, zit je dus op de goede weg. De kunst is het klein te maken, die angst. Pak bij Angst je koffer niet uit, drink er alleen een kopje koffie. Net zoals bij Twijfel (waar ik over schreef).

Tot slot: bedankt voor het lezen. Vond je het interessant? Deel het dan. Met een creatieve vriend(in) bijvoorbeeld. Vind ik geweldig. Dank. Kies hieronder via welk kanaal.

Now go make (visual) art!

handtekening sabine wisman

PS Zin om iets te doen waarvoor wat lef nodig is (en die angst dus een kopje kleiner wordt gemaakt)? Kom naar de workshop ‘Illustreren. Show & Tell’ die binnenkort plaatsvindt.